Hans Schiffers' favoriete hoezen

Home » 2004 » februari

Maandelijks archief: februari 2004

Killer (1981)

Als Mel Gibson zijn bloedige film over het lijden van Jezus in de bios brengt, durf ik die duivelse prenten van Iron Maiden wel op te voeren.Geen fan trouwens.  Maar die hoezen zijn wel mooi.  Je kijkt naar Eddie, een creatie van roadie Dave Lights, die hem overdroeg aan cartoonist Derek Riggs.  Is dit museumwerk of pure kitsch?

C'est Chic (1978)

‘Ik zou toch alleen platenhoezen tonen die ik mooi vond?’ Da’s waar. Eh.. een kleine uitzondering voor de beste disco uit mijn platenkast.  Bij mijn weten de enige hoes waarbij de inhoud op de voorkant genoteerd staat.   Waar dat nou goed voor was..Chic: "Great producers, lousy songwriters!" zei Alexander Bard van het Zweedse Alcazar (Crying at the discoteque en Sexual Guarantee) mij ooit.  Niet met hem eens, maar wel gedurfd.

Ammonia Avenue (1984)

Alan Parsons zat achter de knoppen tijdens het maken van de Beatlesplaat Abbey Road en Pink Floyd’s lp Dark Side Of The Moon.  Als studio-wizzkid droomde hij vast van zijn eigen concept-platen.   Remember Wim van Putten?  In zijn LP/CD show op donderdagavond draaide hij al die Parsonsplaten grijs.Op dit album (fraaie hoes) staat ook ‘Don’t answer me’, een hommage aan de Phil Spector sound.  Want hij heeft zijn helden hoog zitten.

Slayed (1972)

Noddy Holder, Dave Powell, Jimmy Lea en Dave Hill.  Behalve de Beatles onthield ik ook de vier namen van de heren van Slade.  Vanwege de gekheid.  Hill met zijn vreemde coiffure en buitenissige kledij annex plateuzolen.  En Holder met zijn imposante bakkebaarden.  De foto is sterk vanwege zijn simpelheid.  Het was eerst de bedoeling om Slade op de knokkels te schrijven, maar dat zijn er slechts vier.  Manager Chas Chandler kwam op het idee om de E op de duim te schrijven.

If you can believe your eyes and ears (1966)

Op de Canarische eilanden hebben ze een cafe dat ‘the Mamas and Papas’ heet.  Wanneer ze de hele dag muziek van die zonnige Californische band zouden draaien verdubbelde de omzet, wed ik.  Meestal is het geen compliment als je hoort dat muziek in de badkamer lijkt opgenomen. Maar California dreamin’, Monday Monday, Straight Shooter en Go where you wanna go zijn zo goed gezongen dat ze er maanden moeten hebben doorgebracht om te oefenen.

Every good boy deserves favour (1970)

Days of future past, To our children’s children’s children, In search of the lost chord, On the threshold of a dream.  Spreek die titels maar eens hardop uit.  Dat zijn nog eens albumtitels.  In dit realistische tijdperk klinkt wat de Moody Blues deden nogal zweverig maar dat had een goedmoedige charme.  Mijn koptelefoon stond altijd op mijn oren te schudden, zo hard luisterde ik die lp’s af als ik bij mijn tante en oom op de baby paste..

plastic surgery disasters (1982)

De Kennedy’s zijn echt dood.  Maar ze waren favoriet bij een radiocollega.  Sorry, verder dan You Suck van Consolidated ben ik op de radio nooit gekomen.  Dankzij Siep loop ik tegen deze onvergetelijke hoes aan.  Is het echt? Of een getructe foto?Via de maker moet je daarachter kunnen komen.

Miss Broadway (1977)

De zangeres heette Evelyne Lenton.  De man achter dit disco-trio was Albert Weyman (geen Nederlander) en ze werden uitgebracht op Carrere.Het meest bekend is Black is Black, maar een sample uit Miss Broadway is terug te horen op ‘Avenues van Refugee Camp All Stars’.Het werd in mijn omgeving diep treurig gevonden dat ik hiernaar luisterde.  Maar ik was natuurlijk hartstikke origineel!

Watts in a tank (1980)

Diesel was een puike Nederlandse band rond Kayak-drummer Pim Koopman en gitarist/zanger Rob Vunderink.  Saucolito Summernights was zowel een hit hier als aan de overkant van de plas.Zo’n blinkende tankdop verdraagt vast geen loodvrije benzine, maar Champagne of zoiets…

Kitsch

Dit is een curieus geval.xc2 De wegwaaiende krant vermeldt op de voorpagina: Pop star dies in car crash’.xc2 De betrokkene ziet het voorpaginanieuws van zijn eigen dood verwaaien.xc2 Hij staat machteloos met zijn auto in parkeerstand langs de weg.Smakeloos maar mooi, oordeelden de makers over hun vondst en dus was de hoes geschikt voor de albumtitel.