Hans Schiffers' favoriete hoezen

Home » 2004 » april

Maandelijks archief: april 2004

Absent friends (2004)

Dit album van the Divine Comedy kwam eind maart uit. De muziek doet wat klassiekerig aan. Walker Brothers- veel strijkarrangementen- Happy talk- Captain Sensible.  Dat werk.De mooie foto deed mij denken aan de tijd dat ik nog kunstgeschiedenis studeerde. (Ik wilde tekenleraar worden) De hofschilder van Napoleon, Jacques Louis David (1748- 1825) kon schilderen alsof hij fotografeerde.  Dat vond ik nog mooier dan het impressionisme van Monet en het kubisme van Picasso.

This is where I came in (2001)

Er is 1 televisie-moment dat ik liever niet had gezien.  Het was het optreden van Robin Gibb in de Staatsloterijshow in de week dat zijn tweelingbroer Maurice overleden was in het ziekenhuis.  Kennelijk voldeed hij op dat moment aan zijn verplichting om zijn nieuwe solo-album te promoten, maar het sloeg nergens op dat hij daar stond.  Hij was lijkbleek en getroffen door het ergste leed dat iemand aangedaan kan worden..Ik leed die paar minuten mee.  Vooral omdat dit album en de magnifieke titelsong nog zo vers in het geheugen lag.  De Bee Gees was een van de beste bands ter wereld…

Night and day (1982)

Heerlijke tekening. En op de een of andere manier zo ‘eighties’!Philip Burke is de cartoonist.  En hij is trouwens niet de enige die inspiratie putte uit het kale blotebillengezicht van Joe Jackson . Overigens vind je op Night and day de hits "Real man" en "Steppin’ out".

Sergeant Peppers Lonely Hearts Club Band (1967)

Ontworpen door Pop art kunstenaars Peter Blake en zijn toenmalige vrouw Jann Haworth. Ze wonnen zelfs een Grammy award voor dit hoesontwerp in 1967.Dank was ondermeer verschuldigd aan Madame Tussauds Wassenbeeldenmuseum want de Beatles-beelden staan links van de echte vedetten in het ‘graf’ te turen.  Op de achtergrond zwartwit-beroemdheden terwijl ter rechterzijde een pop de Rollling Stones (?)verwelkomt. De hoes kon worden uitgeklapt wat een sensatie was toen en op de achterkant waren voor het eerst de teksten van de liedjes afgedrukt.

Songs in the key of life (1976)

Voor zo’n geniale plaat als ‘Songs..’ komt die hoes er wat bekaaid af, vind je niet?Hij is natuurlijk mega-bekend omdat de inhoud (Sir Duke, I Wish, Isn’t she lovely, Pastime Paradise, Village Ghetto Land) zo verschrikkelijk vaak is doorgedraaid.  Maar van een hoes met zo’n albumtitel had wel wat meer werk gemaakt kunnen worden.  Of verschillen we van smaak? Als ik dan toch moet kiezen is de hoes van Talking book (1974) favoriet.

Dare (1981)

Zanger Phil Oakey is verantwoordelijk voor het artwork.  Zijn haar dat hij links lang droeg en rechts had laten kortwieken staat er niet op.  Het hoesontwerp is even kaal als de muziek en de zin "I was working as a waitress in a cocktail bar" moet je haast hardop kunnen dromen.  Hoewel ze het zelf als haastwerk betitelden, vind ik dit een van de briljante albums van de jaren tachtig.

How dare you (1976)

"Maar, schat ik heb gisteren de hele avond op je zitten wachten"."Ja lieverd, je weet dat ik met Tokyo een zakelijke overeenkomst heb gesloten en dat de verwachtingen ten aanzien van de nieuwe deal nu eenmaal hooggespannen zijn..". "Zie ik je morgen dan?""eh.., morgen heeft mijn vrouw een feestje en daar MOET ik bijzijn".

Play that funky music (1977)

De soundtrack van Bilitis had zo’n hoes moeten hebben.  Ik heb dit erotische plaatje nooit geassocieerd met de stoere funk van ‘Play that funky music, white boy’.

One step beyond (1979)

Misschien wel de beste partymuziek uit het begin van de jaren tachtig.De heren van Madness.  Zo weggelopen van het Ministry of Funny Walks.  One step beyond werd op deze lp gevolgd door Nightboat to Cairo. Het grappige is dat de formule hier het sterkst was.  Niet dat Baggy Trousers en Our house in the middle of the street minder klinken, maar de eerste klap is vaak de daalder waard.

Working with fire and steel (1983)

"Wallpaper music" werd deze muziek in 1983 door de critici denigrerend genoemd.  Behang. Zo klonk het ook wel een beetje.  Maar het mooie ‘Wishful thinking’ is blijven hangen.  Verukkelijke Vijftien-muziek als je dat nog wat zegt.  Voor de ‘verloren generatie’.  Wat had je nog meer?Blue Nile (Tinseltown in the rain) XTC (senses working overtime), Naked Eyes (promises promises) The Lotus Eaters (You don’t find someone new) en A Flock Of Seagulls (Wishing I had a photograph of you)