Hans Schiffers' favoriete hoezen

Home » De Jaren 90

Categorie archief: De Jaren 90

Out of time (1991)

Radio 2 had een dagje met alle hits van REM. Nooit echt een fan geweest, hoewel de band al vijfentwintig jaar meedraait. Lelijke hoezen ook.
Wat is dan toch het geheim van die band met die sombere liedjes? Ineens viel het kwartje.
Oprecht is het woord dat bij mij binnenkwam. Afijn, ik moet bescheiden zijn met mijn woorden. Talloze fans hebben sinds jaar en dag hun loyaliteit bij REM liggen.

Dit is HET album. Toch?

Tears roll down (1992)

Geen hoezentijdperk. Die jaren negentig. Maar je kunt altijd wel schamper doen over cd-formaatjes.In elk geval roept dit muziek bij mij op. Het hele oeuvre van Tears for fears werd veertien jaar geleden verpakt in dit doosje. Everybody loves a happy ending. Hadden ze zich daar maar aan gehouden.

Arena (1996)

De naam Roger Dean is synoniem met albumhoezen. Dat er maar zo weinig op deze log staan is een beetje te danken aan overkill. In 1975 kocht ik zijn overzichtsboek ‘Views’ dat hij samen met een hollandse uitgever maakte. Op tekenles werd Dean niet echt als volwaardig beschouwd.Het was te trucmatig. Toch was ik verzot op die werelden.

Siamese dream (1993)

Billy Corgan, right? Ok, ok, Radio 2 zal het niet snel oppikken, maar toen ik toevallig tegen deze hoes aanliep werd ik getransporteerd naar het Metropolis festival van 1995 (of zo) waar Corgan als een opgedroogd koekje stoicijns met een deken om zich heen het veld stond op te kijken terwijl snoeiharde passages gitaarrock werden afgewisseld met beladen stilte. "Mooi was die tijd", Corrie (Konings) . . .

Division Bell (1994)

Deze ijzeren sculpturen zijn speciaal voor de cover gemaakt en wegen samen een ton. Op basis van tekeningen van Keith Breeden zijn ze gebouwd door John Robertson en Aden Hynes.De twee gezichten praten tegen elkaar, maar er is een derde gezicht dat jou aankijkt. Dit kun je nooit tegelijkertijd zien. Tenzij je met de hoes ‘communiceert’. Het derde gezicht verbeeldt de afwezigheid van ex Pink Floyd genieen Roger Waters en Syd Barrett.

Sunday 8 PM (1998)

Wat is nou zo goed aan Faithless? Na een bezoek aan Lowlands (ik zag ze ook op Pinkpop in 1996) was het compleet oorlog in mijn auto, toen ik het concert (3fm) hard over de speakers had staan. Met religieuze toewijding werden de monotone housebeats het veld opgeslagen. Biddinghuizen werd verliefd op de toverwereld die Rollo Sister Bliss en Maxi Jazz tot leven brachten. Gemaakt voor de nacht! De foto is gemaakt in Denver (Colorado)

Met hart en ziel (1990)

Het werk van de Amsterdamse fotograaf Erwin Olaf is een slag in je gezicht, zo direct, en zet je tegelijkertijd op het verkeerde been en laat je lachen.  Beroemd is zijn serie bejaarde vrouwen die zich als pin up laten afbeelden en de naakte jongen met de spuitende fles champagne.Mocht ik hem ooit zien, zal ik hem eens vragen naar de betekenis van deze hoes.  Rick de Leeuw verdiende een beter lot, zou je denken.

Mental floss for the globe (1990)

Top of mind is nog steeds het Oranje elftal dat tegen Tsjechie jammerlijk verloor met 2-3.  Terwijl die kater nog moet worden verwerkt, denk ik terug aan Hollands glorie op muzikaal terrein, 14 jaar geleden.  Urban Dance Squad.  Dit was puike rap/rock.  Met Rude Boy als Rude van Nistelrooij.  Overal in de wereld kennen ze dit logo.  Maar ja, dat geldt ook voor George Baker en de Vengaboys…

Goodbye Jumbo (1990)

Karl Wallinger was de man achter World Party en ik heb hem vooral onthouden omdat hun ‘Ship of fools’ single destijds de eerste cd-single was.  Later kwamen ze met dit album waarop ‘Way down now’ het meest bekend is.  Het maffe hoesontwerp is mij altijd bijgebleven, maar gezien de magere respons op deze herinnering ben ik de enige.

Blood sugar sex magik (1991)

Hollands glorie op het beste album van de Red Hot Chili Peppers.  Tattoo-koning Hank Schiffmacher was (is?) dik bevriend met Pepperszanger Anthony Kiedis.  Samen hebben ze nog door de jungle van Borneo lopen banjeren op zoek naar de oorsprong van de tatouage-cultuur.  Dat moet een nachtmerrie geweest zijn. Ook Robbie Williams ging langs in Amsterdam bij Hanky Panky voor wat kunst op zijn lichaam.